تبلیغات
ورزشی - تاثیر ارتفاع بر فعالیت های ورزشی
 
ورزشی
ویژگی های ارتفاع

فشار جو در سطح دریا برابر با mmHg760و در قله كوه اورست حدود mmHg 250 می باشد.
 فشار هوا در روی زمین ثابت نیست. برای مثال: میانگین فشار جو در كوه اورست، در دی ماه 243 میلیمتر  جیوه در خرداد و تیرماه تقریبا برابر با 255 میلیمتر جیوه است.
 اگر چه فشار جو متفاوت است ، اما در صد گازهای تنفسی موجود در هوا، از سطح دریا تا ارتفاعات بالا تغییر نمی كند. در هر ارتفاعی هوا شامل: 93/20 درصد اكسیژن، 03/0 در صد دی اكسید كربن و 04/79 درصد نیتروژن است . فقط فشارهای سهمی تغییر می كنند. تغییر در فشار سهمی اكسیژن  اثر مهمی بر شیب فشار سهمی بین خون و بافتهای بدن می گذارد .
با افزایش ارتفاع ، دمای هوا به ازای هر 150 متر 1 درجه سانتیگراد كاهش می یابد.
 به علت سردی هوا در ارتفاع، رطوبت مطلق کمتر است. هوای خشك تر می تواند منجر به از دست دادن آب بدن از طریق افزایش دفع نا محسوس آب شود و تبخیر آب از طریق عرق ریزی به هنگام فعالیت را افزایش دهد.
 شدت تابش خورشید به دلیل نازک تر بودن و خشک تر بودن جو در ارتفاع افزایش می یابد . 



پاسخ های تنفسی در ارتفاع




تغییرات حداکثر اکسیژن مصرفی در ارتفاع

کاهش فشار سهمی اکسیژن جو(کمتر از 120mmHg) با افزایش ارتفاع(بالاتر از 1600 متر) موجب کاهش vo2max می شود. در ارتفاعات پائین تر از 1600  متر به نظر    می رسد ارتفاع اثر كمی بر Vo2maxو عملكرد استقامتی دارد . ولی بالاتراز 1600 متر Vo2 max تقریبا 11 درصد برای هر 1000 متر افزایش ارتفاع كاهش می یابد .

پاسخهای قلبی  ـ  عروقی در ارتفاع

 حجم پلاسمای فرد بلافاصله بعد از رسیدن به ارتفاع شروع به كاهش می كند؛ و در پایان چند هفته اول به صورت فلات در می آید . پیامد كاهش پلاسما، افزایش گلبول های قرمز درهر واحد خون است.
انجام فعالتهای استاندارد زیر بیشینه در چند ساعت اول اقامت در ارتفاع باعث افزایش ضربان قلب و كاهش حجم ضربه ای(به علت كاهش حجم پلاسما) می شود.
برون ده قلبی بعد از 10 روز اقامت در ارتفاع به هنگام یك وهله فعالیت معین پایین تر از زمان اقامت در سطح دریا و پیش از وقوع این سازگاریها نسبت به ارتفاع است، که علت آن افزایش اختلاف اكسیژن سرخرگی– سیاهرگی است.


سازگاریهای متابولیك در ارتفاع

به دلیل محدودیت اکسیژن در ارتفاع، تولید انرژی در یک کار زیر بیشینه بصورت بی هوازی انجام می شود، اما سطح اسید لاکتیک در یک کار بیشینه کمتر است.

فعالیت های استقامتی در ارتفاع
  فعالیتهای هوازی، بیشتر از سایر فعالیت ها تحت تاثیر شرایط محیطی كم فشار در ارتفاع قرارمی گیرند.

 در قله كوه اورست Vo2max به 10 تا 25 درصد از مقادیر خود در سطح در یا می رسد. در نتیجه افرادی كه دارای ظرفیت هوازی بیشتری هستند ، می توانند كار معینی را با خستگی كمتر و فشار قلبی–عروقی كمتر انجام دهند .

فعالیتهای سرعتی در ارتفاع

 فعالیتهای سرعتی كه كمتر از یك دقیقه به طول می انجامد، معمولا درارتفاعات متوسط دچار اختلال نمی شوند چنین فعالیتهایی نیاز زیادی به دستگاه انتقال اكسیژن و متابولیسم هوازی ندارند. بعلاوه هوای رقیق تر در ارتفاع نیز مقاومت آئرودینامیكی كمتری را در برابر حركات ورزشكاران فراهم می سازد . برای مثال در بازیهای المپیك 1968 هوای رقیق مكزیكوسیتی كمك زیادی به عملكرد دونده های سرعتی و پرش كنندگان طول كرد .

سازش پذیری با ارتفاع

 زندگی در ارتفاع باعث می شود بدن با کمبود اکسیژن سازگار شود. اما هر چقدر هم كه سازش پذیری در ارتفاعات بالا خوب انجام گیرد ، باز نمی توانند كمبود اكسیژن را بطور كامل جبران كنند. حتی ورزشكاران استقامتی كه برای سالها در ارتفاع زندگی كرده اند ، هرگز نمی توانند به سطح عملكرد و یا میزان Vo2max در سطح دریا برسند.

 سازگاری های خون

غلظت اریتروپویتین خون در سه ساعت اول پس از رسیدن به ارتفاع بالا افزایش می یابد وبعد از 24 تا 48 ساعت به حداكثر خود می رسد. در نتیجه تعداد اریتروسیت ها در اولین هفته قرار گرفتن در ازتفاع افزایش می یابد. زندگی در ارتفاع4000 متری برای مدت 6 ماه حجم كل خون فرد را 9 تا 10 درصد افزایش می دهد .

سازگاری های عضله در ارتفاع

  سطح مقطع هر دو نوع تار عضلانی و حجم کل عضله پس از 4 تا 6 هفته توقف در ارتفاع کاهش می یابد(علت آن هنوز نامشخص است).

در ارتفاعات بالا کاهش توده عضلانی موجب کاهش فعالیت آنزیمی، کاهش توانایی تولید ATP و عملکرد آن می شود.

سازگاری های قلبی_عروقی در ارتفاع

یكی از مهمترین سازگاریها در ارتفاع ، افزایش تهویه ریوی در حال استراحت و به هنگام فعالیت است(ارتفاع 4000 متری 50% افزایش).

پر تهویه ای باعث كم شدن co2 و آلكالوزی شدن خون می شود. برای جلوگیری از آلكالوزی شدن غیر طبیعی خون ، میزان بیكربنات خون در مدت اقامت در ارتفاع در سطح پایین باقی می ماند.
     كاهش Vo2max كه در اولین روزهای اقامت در ارتفاع صورت می گیرد ، در طول چند هفته قرار گرفتن در معرض هیپوكسی ، كمی بهبود می یابد. تحقیقات نشان می دهد ظرفیت هوازی بعد از 18 تا 57 روز ماندن در ارتفاع بدون تغییر باقی می ماند.



تمرین در ارتفاع برای بهبود عملکرد در سطح دریا

 افزایش گلبول های قرمز و هموگلوبین خون در ارتفاع ، انتقال اكسیژن را در هنگام برگشت به سطح دریا افزایش می دهد. علی رغم این كه شواهد نشان می دهند كه این تغییر ناپایدار و زودگذر است و فقط چند روزی بیشتر دوام ندارد  ولی باز می تواند به عنوان یك امتیاز برای ورزشكار محسوب شود.

تمرین در ارتفاع برای بهبود عملکرد در ارتفاع

انجام مسابقه در 24 ساعت اول حضور در ارتفاع اختلال زیادی را در عملکرد ایجاد  نمی کند.

پس از24 ساعت پاسخ های فیزیولوژیکی(کاهش آب بدن، اختلال خواب و...) ایجاد می شود.

 تمرین در ارتفاعات بالاتر از محل مسابقه بمدت 2 هفته یا 4 تا6 هفته کمک کننده است.

 ارتفاع محل تمرین برای سازگاری باید بین 1500 مترو 3000 متر باشد.

 بدلیل کاهش ظرفیت فعالیت در روزهای اول قرار گرفتن در ارتفاع، شدت تمرین باید بین 60 تا 70 درصد شدت آن در سطح دریا  باشد.

 پس از 10 الی 14 روز می توان شدت تمرین را افزایش داد.





نوع مطلب :
برچسب ها :


درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : کیوان فیروزه ئی
مطالب اخیر

نظرسنجی

آیا مطالب این وب سایت برای شما مفید بوده؟






جستجو


آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :